Իրավիճակը, որը մենք դիտարկում ենք ընտրական քարոզարշավի ընթացքում, ավելի շատ նման է ինքնիշխան պետության լինել-չլինելու հարցի փորձությանը, քան սովորական քաղաքական մրցակցությանը։ Իշխանությունների կողմից կիրառվող այսպիսի էժան, թեթևսոլիկ և անլուրջ քարոզչությունն անընդունելի է։
Նախընտրական մրցավազքի ընթացքում իշխանությունները հասկացել են, որ իրենց վարկանիշը և իրավիճակը, որը նրանք պատկերացնում էին, ոչ այնքան բարձր է, որքան ցանկալի էին։ Սա հանգեցրել է հռետորաբանության և գործողությունների ակնհայտ փոփոխության։ Իրենց մինչ ընտրարշավի հավատի՝ խաղաղության գովազդելով հաղթելու, փոխարենով, նրանք հիմա ստիպված են մտածել ավելի ագրեսիվ և կոշտ ռազմավարությունների մասին։
Այս փոփոխության գագաթնակետը վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի մայիսի 20-ի հայտարարությունն էր։ Նա ոչ միայն հայտարարեց «Արարատցեմենտ» գործարանի պետականացման անհրաժեշտության մասին՝ կասկածներով կապված 2001-02 թթ. մասնավորեցման գործընթացի շուրջ, այլև ԲՀԿ-ի առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի նախընտրական ցուցակի երկրորդ համար, «Մայր Հայաստան» կուսակցության նախագահ Անդրանիկ Թևանյանին մեղադրեց պետական դավաճանության մեջ։ Այս հայտարարությունից անմիջապես հետո սկսվեցին Թևանյանի գրասենյակում և բնակարանում խուզարկություններն ու քննչական գործողությունները։
Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ իշխանական ուժը ակնհայտ անհավասար պայմաններում է մտնում մրցակիցների հետ։ Այս անհավասարությունը նկատվում էր արդեն նաև ներկուսակցական ընտրապայքարի պատրվակով կազմակերպված մարզային այցերի ժամանակ։ Իշխանությունները, ըստ էության, իրենց ամեն ինչ թույլ են տալիս, իսկ իրենց հակառակորդներին օրենքը կիրառում են ամենայն խստությամբ՝ շատ դեպքերում առանց ճշգրիտ կիրառման և քաղաքական ենթատեքստից զերծ մնալու։
Այս իրավիճակում ընդդիմության հիմնական և միակ լծակը հասարակությանը համոզելն է անպայման մասնակցել ընտրություններին։ Իմ կարծիքով, իշխանությունները չեն պատրաստվում թույլ տալ նորմալ, մրցակցային ընտրություններ։ Ուստի ընդդիմադիր ուժերը պետք է հասարակությանը համոզեն, որ սա ոչ թե սովորական ընտրություններ է, այլ լուրջ քաղաքական դիմակայություն, որի արդյունքը կարող է որոշիչ լինել պետության ճակատագիրի համար։
Այսպիսով, ընդդիմությանը խորհուրդ է տրվում հակադարձել իշխանությունների անլուրջ շոուներին լուրջ քաղաքական ուժերով, որոնք առաջարկում են ծանրակշիռ ծրագրեր, ոչ թե նմանատիպ հռետորաբանությամբ։ Ի վերջո, ընտրողների վրա ազդեցություն գործելու համար պետք է ցույց տալ լուրջ, ոչ թե անլուրջ քաղաքականություն։
