ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու հնարավորությունը քննարկելու հարցը Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունների կողմից միայն ազգային քաղաքականության կամ աշխարհաքաղաքական մենաշնորհի հարց չէ։ Այս հարցում առկա են ոչ միայն երկկողմանի, այլև միակողմանի հետևանքների հնարավորություններ։
Ես կարծում եմ, որ ԵԱՏՄ-ի կողմից Հայաստանի նկատմամբ միակողմանի որոշում կայացնելու հնարավորությունը բացառված չէ։ Այս իրավիճակը կարելի է համեմատել Հայաստանի կողմից ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու սառեցման որոշման հետ։ Երբ որոշում է կայացվում մասնակցությունը սառեցնել, սակայն այդ քայլը չի նախատեսվում կազմակերպության կանոնադրության մեջ, պետք է հասկանալ, որ սա երկկողմանի գործընթաց է։ Ուրեմն, ո՞վ է արգելում ԵԱՏՄ-ին նույնը անել Հայաստանի նկատմամբ։
Ես չեմ բացառում, որ ԵԱՏՄ-ը կարող է դիմել Եվրասիական տնտեսական միության դատարան՝ պահանջելով սառեցնել Հայաստանի անդամակցությունը մինչև դատարանի վերջնական որոշումը։ ՀՀ իշխանությունները կարող է չհաշվարկել նման սցենարի հնարավորությունը։
Իմ տեսակետով՝ գործող քաղաքականությունը բնորոշվում է որպես «քաղաքական և աշխարհաքաղաքական օպորտունիզմ»։ Հայաստանը, չկարողանալով իրապես դիվերսիֆիկացնել իր տնտեսական կապերը, վերջին տարիներին էլ ավելի է խորացրել կախվածությունը Ռուսաստանի Դաշնությունից։ Նման վարքագիծը, իմ կարծիքով, սպառնալիք է Հայաստանի անվտանգության համար, քանի որ այն չի կարող անհետևանք մնալ։
Այս հարցի շուրջ բանախոսությունները սկսվեցին այն բանից հետո, երբ մայիսի 18-ին ՌԴ փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկը հայտարարեց, որ ԵԱՏՄ-ում Հայաստանի կարգավիճակի հարցը քննարկվելու է մայիսի 29-ին Աստանայում կայանալիք Եվրասիական տնտեսական բարձրագույն խորհրդի նիստում։
